lunes, 22 de junio de 2015

Lugo Arde con su Arde Lucus



Otro año mas Lugo Arde con su Arde Lucus 2015. Sus calles se convierten en el mejor escenario de numerosos actos que nos trasladan al gran imperio que se cuela por sus calles




Miles de Romanos y Castrexos toman cada esquina de esta ciudad donde cada año la cantidad de participacion es mas numerosa tanto en visitantes como en participacion de la gente metiéndose de lleno en los papeles que cada uno elige para vestirse de acuerdo con la historia sin que falte detalle



Son tres días que cambia toda la estampa de las calles, pero Lugo se prepara mucho tiempo antes para estar listos para invadir Lucus, Todo esta muy coordinado para que el espectáculo llegue a cada rincón y desde la mañana y por las tarde noches donde las calles de tapeo se llenan de actuaciones y publico que disfruta del ambiente Imperial




El Arde Lucus nació en el año 2002 con el objetivo de rememorar la fundación de la ciudad de Lugo y dar a conocer los orígenes romanos. Desde ese año, todos los años durante 3 días, Lugo vuelve al pasado su ciudad amurallada para celebrar la fiesta de Arde Lucus, fiesta que cuenta con un amplio y variado Programa Arde Lucus lleno de actividades propias de la época




Esta  decimocuarta edición contó con más de 260 actividades diferentes dirigidas a todos los público y edades, de las que más de 60 totalmente nuevas. Eso sí, se mantuvieron actividades de gran éxito como son el Circo Romano o las diferentes actuaciones teatrales en la calle. En esta edición, por segundo año consecutivo, el sábado 20 de junio se va a realizo un desfile de tropas por la Ronda de La Muralla con 32 asociaciones diferentes y que reunirá cerca de un millar de personas desfilando.

El cada año las calles de esta ciudad se transforma y darse una vuelta por las historicas calles de esta bonita ciudad los dias del Arde es todo un paseo por un libro de historia donde disfrutan  y recrean la historia Romanos y Castrexos  ..Estas son unas imagenes de este Arde Lucus 2015 que me quede con mi camara...





























































Detalles en el Café del Centro de Lugo, un café de toda la vida. dentro, en un rincón, podemos encontrar un conjunto escultórico muy gracioso, que representa a una pareja del siglo XX tomando café

Café del Centro. fundado en 1.903 100 Años en el corazón de Lugo, lo podemos encontrar en 
Plaza Mayor 9, Lugo,
La historia del Café del Centro comienza hace más de un siglo, el 28 de noviembre de 1903. Es uno de los locales con mayor solera deLugo. Abrió sus puertas con el nombre de Café Moderno, porque para entonces sus novedades tecnológicas eran algo fuera de lo común.

Escenario habitual de tertulias, el café del centro lo ha sido también de cine: cuatro películas con actores de renombre como Charlton Hestono Anthony Quinn han sido rodadas en este espacio.
Una cafeteria situada en la zona momumental de la ciudad de Lugo, dentro de sus magníficas y bien conservadas murallas. El local, antiguo y muy bien cuidado, brinda un ambiente muy acogedor y calentito para los días del frio invierno de Galicia.

Siempre que visito lugo otra de mis citas que no falto es en este entrañable cafe que por cierto comimos muy bien, y espero repetir para el San Froilan 2015






LaVirgen de los Ojos Grandes es la patrona de la ciudad de Lugo y la catedral está consagrada a su nombre. Su festividad es el 15 de agosto

La Catedral de Santa María de Lugo   Otra de las joyas que encontramos en Lugo que no podemos dejar de visitarla su belleza nos llamara la atencion.

El pueblo fiel la llamó con gran acierto Nuestra Señora de los Ojos Grandes. Se discute la antigüedad de esta imagen. Lo que no puede discutirse es su valor artístico como estatua bellísima. Tiene la vista de sus grandes ojos como perdida en el espacio, no mirando a nada y mirándolo todo con sus grandes ojos de maternal misericordia








El mundo es lleno de pequeñas alegrías, el arte consiste en saber distinguirlas

La tradición es la herencia que dejaron nuestros antepasados

la vida es demasiado corta y tiene cosas importantes que hacer todos los días

stellamaris815 A Coruña 21 de Junio de 2015

domingo, 17 de mayo de 2015

Unidos por as nosas letras




Cada 17 de maio Galicia honra as súas Letras e a súa Lingua.

Homenaxeado Ano 2015    Xosé Fernando Filgueira Valverde




Se le conoce, en el ámbito intelectual gallego, con el sobrenombre de "O vello profesor" ("El viejo profesor").

Xosé Fernando Filgueira Valverde (Pontevedra, 28 de octubre de 1906 - Pontevedra, 13 de septiembre de 1996) fue un escritor, intelectual, investigador, erudito y crítico español en lengua gallega y castellana. Se le conoce, en el ámbito intelectual gallego, con el sobrenombre de "O vello profesor" ("El viejo profesor").

Cofundó el Seminario de Estudos Galegos, dirigió el Instituto Padre Sarmiento de Estudios Gallegos y el Museo de Pontevedra. Presidió el Consejo de la Cultura Gallega y fue miembro de la Real Academia Gallega. Persona de profunda cultura humanista y de obra extensa y divulgativa en una época en la que las instituciones que hoy cumplen esa función no la cumplían o no existían.

La Real Academia Gallega acordó dedicarle el Día de las Letras Gallegas del año 2015 por su trabajo divulgativo a favor de la lengua e de la cultura gallega. Se trata de una figura que suscita controversia,4 y al mismo tiempo es un personaje fundamental en el transcurrir de la cultura y literatura gallegas a lo largo del siglo XX.

O Homenaxeado do Día das Letras Galegas 2015 é Xosé Fernando Filgueira Valverde, historiador, escritor, político, etnógrafo que naceu en Pontevedra o 28 de outubro de 1906. Faleceu o 13 de setembro de 1996 ós 89 anos de idade.

Su Currículo

Estudia o Bacharelato en Pontevedra e obtén en Santiago a licenciatura en Dereito. Tamén obtén en 1936 o doutorado en Filosofía e Letras, Sección de Historia. Traballa como profesor do Instituto de Ensino Medio en Pontevedra. En 1923 dirixe a sección de Historia da Literatura no Seminario de Estudios Galegos. Colabora en diversos medios de comunicación e en 1932 é nomeado membro da Real Academia da Historia. Desde 1942 é membro da Real Academia Galega e en 1953 é nomeado membro da Real Academia da Lingua e tamén do Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento así como de moitas máis fundacións, academias... Desde 1959 a 1968 é alcalde de Pontevedra e recibe varios premios e condecoracións.

Obras realizadas

Son moitos os campos do saber que abarcou Filgueira Valverde. Escribiu máis de 300 libros e milleiros de artigos, pronunciou discursos e conferencias... Por citar algunhas, pódense destacar produccións como Guía de Compostela, Castelao escenógrafo, Da épica na Galicia medieval, Don Quijote y el amor trovadoresco, La toponimia gallega, Rosalía no seu fogar...etc


SEIS CANTIGAS DE MAR IN MODO ANTICO
Xosé Fernando Filgueira Valverde (1941)
I
Porque non seca a morte a fonte das cantigas
eu vos chamo, segreles, que veñades cantar
onde os verdes loureiros gardan vellas ermidas,
cabo das sabias ondas sulcadas do luar,
das insuas da ribeira nun antigo lugar,
¡San Cremenço do mar!
Porque non tolla o frío o albre dos cantares
eu vos digo, rapazas, que vaiades bailar
onde os gayos loureiros quecen fríos fogares,
cabo das tolas ondas, cando o sol vai raiar,
das insuas da ribeira no máis ledo lugar,
¡San Cremenço do mar!
II
Un loureiro esguío
i-un cantar antigo,
no Santo do Mar.
Un loureiro illado
i-un cantar lonxano,
no Santo do Mar.
Un cantar antigo,
por amor amigo,
no Santo do Mar.
Un cantar lonxano
por amor amado
no Santo do Mar.
Por amor amigo,
das ondas traído
ó Santo do Mar.
Por amor amado,
das ondas levado
ó Santo do Mar.
Das ondas traído,
co loureiro esguío
do Santo do Mar.
Dos ventos levado,
co loureiro illado
do Santo do Mar.
III

Furnas da dura costeira
si tedes a vos primeira,
ese cantar
querédesmo ben mostrar?
Furnas do alto penedo,
si sabés a vos que eu quero,
ese dizer
eu quixera deprender.
Si tedes a vos primeira,
feita sabor da ribeira,
ese cantar
querédesmo ben gardar?
Si sabés a vos que eu quero,
feita do mar e do ceo,
ese dizer
eu viñera por saber.
Feito sabor da ribeira,
furnas da dura costeira,
ese cantar
non m´o querades negar!
Feito de vento delgado,
furnas do penedo alto,
ese dizer
non o deixedes perder!



IV
Bailemos, ai ledas,
raiar de San Johán,
so ramos d´estrelas,
nas portas do vran.
Bailemos, doncelas,
na crara mañán.
nas portas do vran,
cantar de quincelas.
Bailemos, ai ledas,
raiar de San Johán.
cantar de quincelas,
fogueiras no chan.
Bailemos, doncelas,
na crara mañán.
V
Da ribeira do río
vin chegar un navío,
ai amor,
que me trouxo o sino.
Da ribeira do alto,
vin entrar o trincado,
ai amor,
que me trouxo o fado.
Vin saír o navío
e chegar o desvío,
ai amor,
a levar amigo.
Vin marchar o trincado
i-entrar o desengano,
ai amor,
a roubar amado.
Para longo desvío
non ei mar nin navío,
nin amor,
nin sabor do río.
Para longo desengano,
nin auga, nin trincado,
nin amor,
nin sabor do alto!
VI
Nosa Señora da Barca
eu ben a vin no sol posto;
ten unha rosa na man,
outra na mazán do rostro.
Nosa Señora da Barca
eu ben a vin no sol novo;
ten unha estrela no mar,
outra dormida no colo.
Ten unha rosa na man,
outra na mazán do rostro.
Nosa Señora da Barca,
vinde vela no sol posto!
Ten unha estrela no mar
outra dormida no colo,
Nosa Señora da Barca,
vinde vela no sol novo!


“6 canciones de mar in modo antico”, Albor (Cuaderno de poesía), nº 7 (1941), edición de
J. Díaz Jácome.

Fotografia de esta pagina


Cando un nace, non sabe nada de si, Non sabe como se chama a terra na que abre os ollos...

Eu son os libros que lín

stellamaris815 A Coruña  17 de Mayo de 2015

viernes, 20 de marzo de 2015

Una Primavera diferente




Hoy 20 de Marzo de 2015 a las 11,45 llega otra Primavera mas




Mientras la primavera nos siga despertando todos nuestros sentidos que están como dormidos durante el largo invierno, es porque seguimos en la autopista de la vida,  abonando siempre  un peaje en cada tramo que vamos recorriendo,

Algunos de ellos se nos hacen muy dificiles y muchas veces no sabemos donde sacaremos fuerzas para seguir, deberemos tener presente que esta autopista la abandonamos cuando nos llega el momento que llegamos a nuestro destino,

Se nos enseña a luchar y vivir para seguir adelante pero no se nos prepara para los dificiles y peores tramos que están en nuestro camino, es ahí donde debemos pensar que la vida es eso una autopista que algunos aunque se nos haga muy difícil de comprender  la tienen que abandonar antes, pero que para todos tiene su recorrido un destino que comienza en el mismo momento que abrimos los ojos para comenzar nuestro viaje

Quiero imaginar que la vida se parece a una autopista que nos conduce a la eternidad, y que esta repartida en varios tramos, que al llegar al final de cada uno de esos tramo todos tenemos que abonar un obligado peaje.

Un peaje que comienza con el tramo de nuestra infancia,una etapa donde todo es nuevo y cada equivocacion es para hacernos mas fuertes en nuestro camino este tramo es donde se abona el peaje de nuestra experiencia




La juventud tiene el peaje de la incertidumbre quizás sea el tramo con numerosas dificultades para seguir ya que todas nuestras expectativas están en los numerosos planes de futuro que vamos construyendo a medida que vamos apostando por la vida, por eso el precio del peaje que se abona es el de la incertidumbre para el futuro afectivo

La edad madura tiene uno de los peajes mas altos ya que en esta etapa es cuando toda la responsabilidad, los problemas y preocupaciones son los que nos ocupan gran parte de este tramo, toda esta lucha diaria es la cantidad que tenemos que abonar para seguir hasta el ultimo tramo de nuestra autopista de la vida


Ya en la edad mayor es cuando se abona la ultima cuota de nuestro recorrido , este peaje es la suma de todas las primaveras que fuimos recorriendo con todo los sentimientos que fuimos guardando en unos pequeños archivitos que todos tenemos y que están alojados en nuestros corazones.



Este año mi Primavera me llega con muchos sentimientos y quizás con demasiadas  reflexiones.

Nada más por hoy debemos dejar entrar a la primavera nada mas


                                      
La fe viene y va por eso somos humanos y tenemos momento que creemos que nos abandonan, pero siempre estará en nuestra vida un rayito de sol que nos llevara a la primavera

Mientras haya en el mundo primavera, ¡habrá poesía!.(Gustavo Adolfo Bécquer)

Nada más por hoy debemos entrar a la primavera nada más.

stellamaris815 A Coruña 20 de Marzo de 2015